Het X-woord

    0

    Is het xylofoon? Nee, en ook niet xenofobie. Het heeft wel veel te maken met angst voor iets uit het buitenland.

    Ik ben weer eens op pad voor dat X-woord. Dit keer niet in het land waar de eerste besmetting was gevonden, in de hak van de laars. Nu volgt een afspraak in het centrum van ons eigen land. Op het hoofdkantoor van de dienst die de dienst uitmaakt op fytogebied.

    De binnenkomst lijkt heel even makkelijk te gaan. ’Ah, bent u een collega?’, zegt de receptioniste uiterst vriendelijk terwijl ze een echte collega uitzwaait met ’doei wijffie’. Dat had ik gedacht. Eerst de identificatieplicht, dan het pasje voor het detectiepoortje. De koning en de koningin houden het in de gaten vanaf hun staatsieportret.

    Het gesprek vindt plaats in de kantine die na lunchtijd leegloopt. Meteen komt het X-woord op tafel. Nee, de status is nog steeds dezelfde. Quarantaine, dus uitroeien. En nee, nog niet aangetroffen in ons land. Maar ja, anders hadden we dat allang geweten. Zou het een uitbraak zijn, dan was er rondom allang een hele grote cirkel getrokken. Met checkpoints op alle uitvalswegen, zodat er geen waardplant eruit of erin kan.

    Ja, door het handelsverkeer kan X meereizen naar ons land, naar je bedrijf, naar dat van je buurman. Of naar de tuin van je buurvrouw als die op vakantie is geweest in een X-land en een X-plant heeft meegenomen op de achterbank. Hoe houd je X tegen?

    Met lijmstroken langs snelwegen, zoals ze in het noorden van Italië proberen om springende schuimbeestjes uit vrachtwagens van het zuiden te vangen? Daar hebben ze hier aan tafel nog niet van gehoord. Meeliften op een vrachtwagen, dat kan wel mogelijk zijn, zeggen ze. Een pracht van een kever zou zich zo al in Canada verplaatsen, via al die prachtessen daar.

    Het X-woord is anders. Bijna onzichtbaar gaat het mee, met waardplanten het verkeer in. Er moeten paspoorten bij zitten, anders komen ze er niet in, luidt de boodschap die de dienst al vele malen eerder heeft verkondigd.

    Al geraden dat het om Xylella gaat? Xenofobie voor xylofoons lijkt vergezocht. Tenzij de houten muziekstaven uit Azië worden gehaald en er boktorren in verstopt zitten.

    Arno Engels
    Arno Engels is sinds 2000 vakredacteur bij De Boomkwekerij. Hij is opgegroeid in de sector en heeft op verschillende boomkwekerijen in binnen- en buitenland gewerkt.